De Zwaaisteen is jarig!

Dat was me een jaartje! Het begon op 26 augustus 2019 met het leggen van de eerste Zwaaisteen in Nederland.  Dezelfde avond schitterden Marloes (opbouwwerker Travers Welzijn) en ik op het Jeugdjournaal, Hart van Nederland en de regionale televisie. Een dag later stonden we met een big smile op de voorpagina van de krant(en). En dat allemaal geheel onverwachts!

Onze eerste Zwaaisteen was een prototype, waarvan we wisten dat hij zou worden bijgeschaafd. Daarom deden we kleine testjes, spraken we buurtgenoten en analyseerden wij het zwaaigedrag. Zo ontdekten we wat vooral wel en wat vooral niet werkte.

Nog geen vier maanden later kon je in Nijmegen en Beetsterzwaag ook zwaaien bij een Zwaaisteen. Supertof! Wel jammer dat we onze opgedane kennis nog niet hadden kunnen overdragen want dat had deze initiatieven beslist kunnen versterken.

Ondertussen deden Marloes en ik ons uiterste best om van de mediahype ‘De Zwaaisteen is een oplossing voor eenzaamheid’ af te komen. Ik kan je vertellen, dat was en is geen gemakkelijke opgave! Vooral in de begintijd spotten wij regelmatig artikelen op internet waarbij onze Zwaaisteen in verband werd gebracht met eenzaamheid. Een enorme misvatting! Onze Zwaaisteen was juist een verzet tegen het ‘probleem denken’. Wij wilden hem positioneren als vrolijk, ludiek en voor iedereen die van gezelligheid houdt. “Hallo, wij zijn ervaren sociaal werkers en snappen ook wel dat een Zwaaisteen voor eenzaamheid stigmatiserend werkt!”

Mede door aanmoediging van anderen, besloot ik om mijn kennis te bundelen en te verpakken in een Toolkit. Maar, oei, oei, wat een werk was dat! Geweldig was het toen de eerste welzijnsinstellingen mijn Toolkit afnamen en startten met de Zwaaisteen. Ik voel me niet snel trots, maar deze keer was ik het wel!

Maar eerlijk is eerlijk, soms vond ik het helemaal niet leuk, reuze spannend of zelfs frustrerend. Zo kwam er een moment dat ik ontdekte dat organisaties (on)bewust zelf met de Zwaaistenen aan de slag gingen en daarmee de koppen van de krant haalden. Keer op keer voelde het pijnlijk. Bovendien zag ik dat dezelfde beginnersfouten werden gemaakt, terwijl ik inmiddels zoveel kennis over deze materie had opgedaan. Een jurist adviseerde mij om mij te beroepen op mijn auteursrechten en te gaan werken met licenties. Niet persé leuk, wel leerzaam.

Inmiddels bestaat de Zwaaisteen een jaar en vind je ze door het hele land en zelfs in België.  Meer mensen zijn geïnspireerd geraakt om naar een ander te zwaaien! Zelf mijn moeder liet mij vorige week weten dat ze ook ‘besmet’ was geraakt met het zwaaivirus 😊. En weet je… al dat zwaaien levert zowel de zwaaiers als de ontvangers een glimlach en een moment van gezelligheid op.

Soms ben ik er even helemaal klaar mee. Dat zijn de momenten waarbij ik alleen maar aan het ‘zwaaien’ denk en te veel achter mijn laptop zit. Maar wanneer ik afdaal naar mijn binnenste en mijn drijfveer weer ontdek gaat mijn vlammetje branden, en komt mijn energie weer vrij zodat ik vrolijk verder kan.

Want weet je? Ik geloof dat juist ook kleine, eenvoudige en alledaagse dingen van betekenis kunnen zijn en waarde geven aan het welzijn. Laat ‘zwaaien naar een ander’ daar nu net een goed voorbeeld van zijn!

Zwaai je mee?